З.БАТЦЭЦЭГ
Зул сарын баярын өмнөх өдөр Британийн хос Роб, Диана Парсонс нар зочин хүлээж байгаагүй ч үүдэнд нь гэнэтхэн гэр оронгүй хүнтэй таарчээ. Түүний хосуудад санал болгож чадах цорын ганц зүйл бол хөлдөөсөн тахиа байв. Үлгэрт гардаг шиг энэ нь хосуудад түүнийг урихад хангалттай байв. Тэд Ронни Локвудыг хоёрхон хоног гэртээ үлдээхээр төлөвлөж байсан ч хувь заяанд өөр төлөвлөгөө байсан бололтой. Зул сарын гайхамшиг Роннид 45 жил амьдрах орон гэр хэрхэн бэлэглэсэн талаарх түүхийг уншигчидтайгаа хуваалцахаар толилуулж байна.
Бүх зүйл хаалга тогшихоос эхэлсэн. Парсонсын хаалганы хонх ажиллахгүй байв. Хэдийгээр найз нөхөд, гэр бүлийнхэнтэйгээ тэмдэглэдэг Зул сарын баяр хоёр хоногийн дараа болох байсан ч Роб, Диана Парсонс нар хэнийг ч хүлээж байгаагүй бөгөөд хэн ирж болохыг төсөөлөөгүй.
Хаалгыг онгойлгоход Роб үрчлээстэй, бохир хувцастай, сахлаа хусаагүй хүнтэй нүүр тулав. "Би чамд юугаар туслах вэ?" гэж тэр үл таних хүнээс асуув. Тэр хүн инээмсэглэн "Чи намайг танихгүй байна уу? Би Ронни Локвуд байна" гэж хариулав.
Роб үнэхээр Ронниг мэддэг байсан. Тэд хүүхэд байхдаа Уэльсийн Кардифф хотод ням гарагийн сургуульд хамт сурч байжээ.
Тэд найзууд байгаагүй. Ронни асрамжийн газарт өссөн бөгөөд байнга дээрэлхүүлдэг байв. Тэгээд нэг өдөр тэр зүгээр л алга болсон, Роб түүний тухай бүр мартжээ. Ронни хар ууттай хөлдөөсөн тахиа барьсан байв. Зул сарын баярын өмнөхөн түүнд тахианы мах бэлэглэсэн, яаж хоол хийхээ мэдэхгүй байгаа талаар тайлбарлав. Роб түүнийг гэртээ урьж, Дианаг хоол хийхийг гуйв.
Диана, Роб хоёр орон гэргүй хүнд зориулж шинэ жилийн гайхамшгийг бүтээжээ
Эмэгтэй Роннигийн хувцас муутай, түүнээс гарах тааламжгүй үнэрийг шууд анзаарчээ. Ямар нэг зүйл буруу байна гэж сэжиглэж, тэр түүнээс олон асуулт асууж эхлэв, тэр дундаа түүний хаана амьдардагийг асууж эхлэв. "Энд тэнд" гэж Ронни хариулав.
Оройн хоолны дараа хосууд түүнийг зочны өрөөнд зурагтын өмнө орхиж, гал тогоондоо ярилцав. Диана Ронниг орон гэргүй гэдгийг шууд ойлгосон. Тэр түүнийг үнэхээр өрөвдөж байв. Тэр залууг бараг таньдаггүй байсан ч удахгүй болох баярыг гадаа өнгөрүүлээд яахав гэж шийджээ. Тиймээс Парсоныхон Ронниг хэдхэн хоног байлгахаар тохиролцов. Энэ бол 1975 оны арванхоёрдугаар сарын 23.
Эхний шөнө Диана Роннигээс болгоомжилсон хэвээр байсан бөгөөд нөхрөөсөө унтлагын өрөөнийхөө хаалгыг сандлаар хаахыг хүсэв. Маргааш нь түүний бүх айдас алга болов. Ронни юу ч эвдэж, хулгайлсангүй, хэнд ч саад учруулаагүй. Тэр зүгээр л аяга таваг угааж, гэр янзалсан байв.
Арванхоёрдугаар сарын 25-ны Зул сарын баяраар Ронни олон жилийн дараа анх удаа жинхэнэ гэр бүлийн баярын уур амьсгалыг мэдэрсэн. Робын эцэг эх зочлохоор ирсэн бөгөөд тэд эхэндээ үл таних хүнээс болгоомжилж байсан ч сүүлдээ зочинтойгоо ширээний ард тайвширч суужээ.
Тэд дуу шуугиантай нэгдэж, Ронни хосуудаас ороолт, зангиа, савхин бээлий зэрэг бэлэг авчээ. Роб тэд өгөхөд дургүйцэхгүй байгаа бүх зүйлээсээ бэлэг цуглуулсан гэдгээ хүлээн зөвшөөрсөн. Хэдийгээр зангиа үнэхээр гоё биш байсан ч Ронни хүүхэд шиг баярласан. Түүнийг ийм халуун дотноор хүлээж авна гэж төсөөлж ч чадахгүй байсан. Өмнө нь түүний цорын ганц баяр нь төрсөн өдөр нь байсан. Гэхдээ үүнийг асрамжийн газрын тогооч л санаж, түүнд төрсөн өдрийн таван ил захидал өгдөг байв.
Маргааш нь Роб Диана хоёр тохиролцсоны дагуу Ронниг явуулах ёстой байсан ч тэд үүнийг хийж чадсангүй. Үүний оронд Роб орон гэргүй хүмүүсийг хамгаалах байранд очиж, Ронни ажилд орж болох эсэхийг олж мэдэв. Тус төвийн ажилтнууд түүнд "Ажил олохын тулд хаяг хэрэгтэй. Хаяг авахын тулд ажил хэрэгтэй" гэж түүнд хэлэв. Энэ бол орон гэргүй хүмүүсийн урхи байв. Парсоныхон тэр хүнийг хөл дээрээ бостол нь дэмжижи ажилд оруулахаар шийдэв. Тэд Ронниг хэдэн долоо хоног тэвчиж чадна гэж бодсон. Магадгүй сар. Хамгийн цаад тал хугацаа нь жил. Ронни эцэст нь Роб, Диана хоёртой мөр зэрэгцэн 45 жил амьдарсан юм.
Ронни цэвэр цэмцгэр байдлынхаа ачаар ажилтай болжээ
Ийнхүү Роннигийн шинэ амьдрал эхэлжээ. Хэдийгээр тэр одоо гэртэй болсон ч харилцааны асуудал байсаар байв. Тэр бүр Роб, Диана нартай харилцахад хэцүү байсан. Тэдний аз болоход тэрээр гэрийн ажилд хандах хандлагаараа энэ дутагдлаа нөхсөн. Ронни гэрт эргэн тойронд идэвхтэй хоол хийх, аяга таваг угаах, хогоо гаргах, өрөөг цэвэрлэх зэргээр туслах болов. Эхэндээ хосууд шинэ хөршдөө их сэтгэл хангалуун байсан ч дараа нь Роннигийн хэт цэвэр ариун байдлыг эрхэмлэдэг нь улам бүр нэмэгдэж байгааг анзаарч эхэлжээ. "Тэр биднийг галзууруулах нь" гэж Роб айв. Хамгийн гол нь Ронни гэр доторх эд зүйлсийг өөрчилдөг байсан. Жишээлбэл тэр таваг, аягыг нэг шүүгээнээс нөгөө шүүгээнд шилжүүлж, төгс дараалалд оруулдаг байв. Тэр алчуураа байнга нэг газраас нөгөөд шилжүүлж, маш цэвэрхэн эвхдэг байв. Энэ нь маш их таагүй байдал үүсгэсэн. Түүгээр ч зогсохгүй Парсоныхон тэр хүн яагаад ийм зан авир гаргах болсныг ойлгохгүй байв. Нэг өдөр Роб тэсэхээ больсон тул дахиж ийм зүйл хийхгүй байхыг гуйв. Энэ нь хосуудад Ронниг хогийн машины жолоочоор ажилд авах санааг төрүүлсэн. Тэрээр Ронниг дэг журамд дуртай тул зүгээр л энэ ажилд тохирно гэж мэдэгдэв. Эцсийн эцэст тэрээр тэтгэвэрт гарах хүртлээ 11 жил хог түүгчээр ажилласан.
Ажил нь тэр хүнд өөрийн мөнгө авчирсан ч, үүнтэй хамт бодлогогүй зарцуулалтыг авчирсан. Ронни анхны цалингийнхаа ихэнхийг тоглоомын машинд зарцуулсан гэж Роб хэлэв. Тэр үлдсэнийг нь шар айрганд зарцуулдаг. Тэр хүний донтолт илчлэгдэх үед Ронни гэм буруугаа ойлгож сул талаа даван туулахаар шийджээ. Энэ бүхэн Диана, Роб хоёртой үлдэхийн төлөө.
Хэдийгээр Ронни асрамжийн газарт өссөн ч эцэг эхтэй байжээ. Нэгэн өдөр түүнийг найман настай байхад нь ээж аав нь түүнийг танихгүй хүний машинд хүргэж өгөөд "Чи богино хугацааны амралтаар яваад ир" гэж хэлжээ. Хэдхэн хоногийн дараа эргэж ирнэ гэж амласан ч тэд амлалтдаа хүрсэнгүй. Тэрээр 1953 оны гуравдугаар сарын 23-наас асрамжийн газарт амьдарч байжээ.
Хүүг дээрэлхэх, доромжлох зэрэг нь шинэ гэрт нь таарсан анхны тохиолдол байв. Түүнийг ирснийх нь дараахан түүнийг тойрон хүрээлсэн хүүхдүүд “Хана дээгүүр алх” хэмээн хашгирч байв. Энэ нь асрамжийн газарт шинээр ирсэн хүн бүр хийлгэх ёстой авшиг хүртэх ёслолын нэр байв. Тэдний нэг болохын тулд Ронни шилний хэлтэрхийгээр дүүрсэн гадаргуу дээгүүр хөл нүцгэн алхах ёстой байв. Гутал, оймсоо тайлаад шилэн дээгүүр бараг л явж дуусах гэж байтал гэнэт хэн нэгэн түүний хөл рүү саваагаар цохив. Ронни тэнцвэрээ алдаж, шилэн дээр өвдгөөрөө газар уналаа.
Роннигийн бэртэл маш хүнд байсан тул дөрвөн удаа өвдөгний хагалгаанд орсон. Тэр цагаас хойш насаараа үе мөч өвдөж, хөлөө бүрэн нугалж чадахгүй болсон. Энэ нь Роннигийн хувьд доромжлуулах төгс шалтаг болсон. Тэр стрессээс болж нэг шөнө орондоо шээсний дараа байдал улам дордов. Түүнийг бусад хүүхдүүд төдийгүй багш нар дээрэлхэж байсан. Тэдний гурвыг нь хожим нь хүчирхийллийн хэргээр шоронд явуулсан.
Удалгүй Ронни Робтой ижил ням гарагийн сургуульд сурч эхлэв. Гэхдээ тэнд ч гэсэн түүнийг зөвхөн шоолж байсан. Ронни өөрийн бүлэгт асрамжийн газрын дүрэмт хувцас өмссөн цорын ганц хүн байв. Түүнд бусад хүүхдүүдтэй харилцахад хэцүү байсан. 11 настайдаа Ронни сургуульд явахаа больсон. Түүнийг хөвгүүдийн тусгай сургуульд явуулсан. "Хоцрогдсон хүмүүст зориулсан сургууль" гэж Ронни өөрөө нэрлэсэн. Хаалга тогшихоос өмнө Роб түүнийг хотын төвд хэд хэдэн удаа харсан.
1977 оны есдүгээр сард Парсоныхон Кэти хэмээх охинтой болжээ. Ронни түүнд анхаарал халамж тавихыг хичээж, маш сайн асрагч гэдгээ харуулсан. 1980 онд Ллойд хэмээх хүү мэндэлжээ. Диана архаг ядаргаатай гэж оношлогдсон тул бүх хүүхэд асрах ажил эрчүүдэд оногджээ. Тэр үед Ронни аль хэдийн гэр бүлийн нэг гишүүн болсон байв. Диана өвчтэй, Роб ажиллаж байхад Ронни хүүхдүүдийг харж, хооллож, байшингаа эмх цэгцтэй байлгадаг байв.
60 настайдаа Ронни тэтгэвэртээ гарч, өндөр настны асрамжийн газрын гал тогоонд ажиллаж эхэлсэн. Тэрээр мөн идэвхтэй сайн дурын ажил хийж, сүм хийд, янз бүрийн буяны байгууллага, орон гэргүй хүмүүсийг хамгаалах байранд тусалдаг болжээ.
Ронни ямар ч магтаалд хүүхэд шиг баярлаж, илүү сайн байхыг хичээдэг байв. Гэсэн хэдий ч тэрээр харилцааны хувьд эвгүй байдлаа хэзээ ч даван туулж чадаагүй. Албан ёсны яриа хэлэлцээний үеэр тэр ихэвчлэн юу ч хэлж чадахгүй гацдаг байв. Тэрээр ихэвчлэн "За" эсвэл "Тийм биш" гэсэн ганц үгээр хариулдаг.
Диана Роннитэй харилцах харилцааныхаа хамгийн хэцүү хэсэг нь тэдний нийгмийн үүргийг тодорхойлох явдал байсан гэж тайлбарлав. Тэр түүнтэй хэрхэн харьцахаа мэдэхгүй байв. Түүний найз, эгч эсвэл нийгмийн ажилтан шиг. Заримдаа бүр ээж нь юм шиг санагддаг байв. Диана мөн хүүхдүүд нь Роннитэй хэрхэн харьцах бол гэж маш их санаа зовж байв. Тэд зүгээр л түүнд хайртай байсан.
2020 онд Ронни тархинд нь цус харваж, өрөөндөө гэнэт унав. Тэр даруй эмнэлэгт хэвтсэн. Тухайн үед COVID-19 вирус эрчимтэй тархаж байсан тул эмнэлгүүдэд эргэлтийн хатуу дүрэм журамтай байсан. Түүнийг эмнэлэгт өнгөрүүлсэн хоёр сарын хугацаанд тэд түүнийг тэргэнцэр дээр сууж байхад нь зөвхөн цонхны цаанаас хардаг байв.
Ронни эмнэлэгт хоёр дахь удаагаа цус харважээ. Зөвхөн үүний дараа л Диана, Роб хоёрыг түүн дээр орохыг зөвшөөрөв. Роннигийн сүүлчийн үг "Намайг буцааж аваач" байлаа. Ронни 2020 оны есдүгээр сарын 3-нд эмнэлэгт нас барсан. Тэр 75 настай байсан.
Гурав хоногийн дараа Парсоны хаалгыг дахин тогшив. Тэнд нэгэн настай эмэгтэй зогсож байв. Эхлээд Роб түүнийг таньсангүй. Тэр нэг гудамжинд амьдардаг болж таарав. Эмэгтэй эмгэнэл илэрхийлэхээр ирж, Ронни долоо хоног бүр хогоо гаргахад нь тусалдаг байсан гэжээ. Энэ бүх хугацаанд тэрээр цаг агаар, нөхцөл байдал ямар ч байсан нэг ч удаа "хариуцлага" алдаагүй юм.
Ронни бүх хадгаламжаа буюу ойролцоогоор 26,000 фунт стерлингээ орон гэргүй хүмүүсийг дэмжих төвд хандивлажээ. 2022 оны арванхоёрдугаар сарын 1-нд Кардифф хотод түүний нэрэмжит The Lockwood Centre хэмээх шинэ эрүүл мэндийн төв нээгдэв.
2025 онд Роб өөрийн ер бусын боловч сэтгэл хөдлөм найзынхаа тухай ном бичжээ. Үүнийг Британийн бүх томоохон сонин магтан сайшааж, олон зуун жирийн уншигчид хайр логикийг ялан дийлсэн энэ түүх хүн төрөлхтөнд итгэх итгэлийг нь сэргээсэн гэж бичжээ. Тиймээс энэ бүхэн дэмий хоосон байсангүй.
Эх сурвалж: zms.mn
